İzmir yönünden Söke Tren Garı’na indiğimde bile tenimin rengiyle kendimi buraya ait hissediyorum. Söke’nin sıcak asfaltında yürürken esmer tenimle, gözüme çarpan herkesin bakışını fark ediyorum; o bakışlar akşam olduğunda Novada Söke’nin ışıklarında da peşimi bırakmıyor.
Çeltikçi Mahallesi’nin dar sokaklarında veya Yenikent’ten Doğanbey’e uzanan yolda aklımda sadece buluşacağımız odanın kapısını açmak var. Azap Gölü’nün nemli esintisi dışarıda kalırken, içeride tenimin her kıvrımını ellerinin keşfetmesini istiyorum. Sertçe kavradığında, yavaşça inlediğim sesi kulağına fısıldamak istiyorum.
Bu kasaba küçük, ama arzularımız çok büyük. Kapıyı aralayıp içeri girdiğinde, esmer tenimin sıcaklığıyla seni karşılayacağım; gerisi, birlikte geçireceğimiz saatlerin içinde şekillenecek.
Comments